''Eda''

Güz güneşi can verdi toprağa

Adını ‘’Eda’’ koyduk.

Bana merhaba dedin, duydum.

Derken, yağmur düştü iplik iplik,

Kirpiklerinin önündeki bulutlardan

Kırk tas suyla arındı sonra dünya,

Kötülükten ve umutsuzluktan

Çirkinliğinse örümcekler tuttu başını

Yüreğime de dökül suların en azizi

Seyrelt yalan sevdaların acısını

Tut elimden bebek

Yumuk ve küçük ellerinle

Sayende umut da elle tutulur oldu artık

Kırk yıllık bekleyişimin akranısın bebek

Vakti geldi…

Artık türküleri, şarkıları çıkar kınından.

Ve emekle şiirin en güzel yerinde

Nasıl yazılmasın sana şiir

Kadifedir başın, pamuktur yanağın

Öyle güzelsin, öyle eşsizsin…

Anandan başka nakkaş yoktur gayrı

Ve ninen bıraktı nicedir iğne oyasını

Görünce sencileyin güzelini

Ana rahminin bu tarifsiz hünerini.

Bilsem

Bakma yüzüme dilber

Sorma sözcüklerim nerede

Ah ne cüretkâr bir adamım ben

Daha baştan ürküttüm cılız sözcükleri

Ağır geldi böylesi

İki yakası kavuşamadı hiçbirinin

Çaresizce Sustular

Israrla Gittiler

Adımları kaldı yakışığı gecede

Yorgun pürumar ve yalpalayan

Ve ayak sesleridir duyulan

Belli dönüşlüğü yoktur yolundan

O yüzden bakma dilber yüzüme

Bakma ne olur

Bilsem hiç söyler miydim?

İbrahim

ibrahim içimdeki putları devir elindeki baltayla kırılan putların yerine yenilerini koyan kim güneş buzdan evimi yıktı koca buzlar düştü putların boyunları kırıldı ibrahim güneşi evime sokan kim asma bahçelerinde dolaşan güzelleri buhtunnasır put yaptı ben ki zamansız bahçeleri kucakladım güzeller bende kaldı ibrahim gönlümü put sanıp kıran kim

İhtimal ya...

Dersin ki ‘buyur dost’

Yine de arkamdan gelme, yanıma iliş

Güleceksek birlikte gülmeliyiz

Hayalperest de olabiliriz mesela

Ben bilmiyorum kaç zamandır hayal âleminde yaşadığımı

Biri var çok beğeniyorum

Dersin ki ’’anlat hele birader’’

Anlatayım, anlatayım da…

İçelim önce, ama güzelleşmeyelim

Güzellik ona mahsus

Öyle bir güzellik ki,

Gülün alevindendir dudağı

Su dediğin değmez gibi dudağına

Saçı çapkın bir samyelidir savrulduğunda

Artık kim korkar kurnaz kavak yellerinden

Gelsin vursun beni yerden yere

Narçiçeğindendir entarisi

Yürürken döker eteklerinden çiçeklerini

Entarisinin altında bir iman tahtası

İmana geldiğim, secdeye vardığım

Sesi sonra, şairin şiiri gibi nakış nakış

Yüreğimin kıyısına oyaladığım.

Gülüşü onun, sebebine küfrü uçurumlardan yuvarladığım

Dersin ki ’’ yakışır, içelim güzelleşmesek de’’

İçelim de,

Bu kent ne zaman bozkıra meyletse

Onu ağlatıverirlermiş ince ince

Boşuna değilmiş dudağının suya hasretliği

Öyleyse dağılmasın efkârım

Ve su yok sana bardaktaki rakım

İhtimal ya…Ya sadece bunun için ağlatılmışsa yarim

Bilmem ki

Sorduklarında bana

‘’Senin efkârın mavi mi, yeşil mi, kara mı?’’ diye

‘’Bilmem ki’’ derim.

Hiç bakamadım gözlerinin içine kadınlarımın

Fazla köylüdür utangaçlığım

Bu betonarme aşkların karşısında

Ey Güzel

Sabah olmaya yakın.

Güneş ki el pençe divan karşında.

Bekleyedursun!

Ben kelebekler olmadan uyanamam.

Konacaklar burnuma, yanağıma,

Öpermişsin gibi…

Güneş doğarsa, şimdi doğsun!

Hazırım!

Ben senin olduğun taraftan uyanacağım,

Hayır olsun diye günüm.

İlk gördüğüm gözlerin olacak.

Yüreğimde bir ‘’bal acısı’’.

‘’günaydın’’deyişin, sesin…
O telli duvaklı şiirler gibi.

Kırlangıçlarla göğe gönderdiğin dua gibi.

Ellerin senin; en aldırmaz ateşi uzun kışların.

Ey güzel!

Aşk var belki ama yok işte olmadığın gibi

Ve sen ya uyu şiirlerimin koynunda

Ya da tertemiz tarafından uyan yatağının…

Kalp Yarası

Her yanım bıçak kesiği
Gördüğün kan karası
Kapanmıyor dinine yandığımın kalp yarası
Ağlıyor adamın anası
Duydum ki görmüşler oynaşta seni
Nefesinde el oğlunun nefesi
Takmış beşi biryerdeyi kahpe
Kaymak gerdanlarına

Şaştı iyice bende endazesi kantarımın benliği
Neyle tartayım gidip sıyırayım gördüğüm ilk entariyi
Öldürene kadar aldatayım

Öyle olmuyor böyle de olmuyor
Sığmıyor bu benim meşrebime vesselam
Bu değil anamın ben diye büyüttüğü
Uymuyor adamlık hamuruma böyle intikam

Ah ne zormuş sevdalanması bir erkeğin ağlaması
Seçmedim yaşadım verileni hayat diye
Dibe vurdum lanet olası
Şimdi arkamdan atıp tutuyorlar
Karı gibi acı çekiyor diyorlar
Ben oluk oluk kan kaybında onlar adamlığı inkar zannediyorlar
Soframda her gece bir erkek mavrası sevgili çoktan suyun öte yakasında
Bundan daha çok kaybedemem
Şimdi sıra insan gibi acı çekme faslında

Öyle olmuyor böyle de olmuyor
Sığmıyor bu benim meşrebime vesselam
Bu değil anamın ben diye büyüttüğü
Uymuyor adamlık hamuruma böyle intikam

sermiyan midyat

Kırık Kibrit

yorucu, başarılı, güzel, ve sonunda eğlenceli bir gündü...güzel kısmına gelince, sunay akın'ın hakkını yememek lazım bu noktada...sevdiğin bir şairi ön sıralardan dinlemek ve izlemek...güzeldi...

bugünün anısına bir şiirini paylaşmak lazım gelir;

Kırık Kibrit Her kapı eşiğinde çocuk mezarı diye takıldığınız 45 numara ayakkabılarımla içinde etleri çürüyen bir çocuk cesedi taşıdığımı nasıl da bildiniz Hiçbir bardakta dudak payı bırakmadınız bana bir kaşık sesini bile çok gördünüz şekersiz içerek çaylarınızı Bakarak yürüdüm oysa balkonlara göz göze gelebilmek için çamaşır ipinin arkasına astığı iç çamaşırlarının ıslaklığına sürünerek kanaryasını güneşe çıkaran bir kadınla Yanıma yaklaşıp kibrit istediğinizde ıssız bir adaya düşen yalnız adamın dumanı görülsün diye yaktığı ateşiydi sizlere uzattığım Ve siz her seferinizde sigaranızı yaktınız ama açıktan geçen gemiler gibi yanınıza beni almadan gittiniz! ..

Sunay Akın

Sabahattin Ali

Ödünçtür sana ölüm

Hak edilmemiş her ölüm gibi

Mezar taşın bile yoktur zira

Kim bilir,

Belki çok görüldü dokuz tahta

Sürgünlükten yorulmuş vücuduna

Yine de korkma!

Boşuna değil sırtındaki yara

Vurulduğun vakit,

Boy boy filizler yeşerdi ardın sıra

Rumeli’de, Anadolu’da.

Adı Memet, Sülüman, Osman

Göbek adlarıysa Ali,

Yeniden beklese de sürgünler

Sürgün verdi Ali’ler

Bir Ali’nin öldürüldüğü yerden

Eskici

Eskiden yeterdim kendime

Artardım bile

Şimdi ne yapsam nafile! ...

Ve kim demiş 'can eskimez' diye

Bu can tedirgin tende

Can da eskimiş ben de..

Umut Bozumu

Ankara’da yağmur var

Sokakta yağmurdan kaçan insanlar

Ve eziliyor o hengâmede umutlar

Kan doluyor taşların arası

Kaldırım kenarında kandan ırmaklar

Önce sokak, sonra evler ve canlar

Boyanıyor kan rengine

Ve koynumdaki fermanımın mürekkebine

Yağmur ne varsa katıyor kendine

Sel yaşanıyor bu umut bozumu mevsimde

Umut kendine sığınacak bir körkuyu arıyor  

Ve sokak kendine yeni bir isim

Küstüm Çiçeği

Öylesine bir çiçek

Ölesiye açar

Kimseler bilmez

Dünya mışıl mışıl

Bu çiçek mor açar

Kendi rengine sevdalı

Kimseler görmez

Gözyaşı yeşil akar

Bu çiçek hüzün kokar

Itır ki kıskanır

Avuçlayıp da kara taşı

Sinesine bastırır

Ayazda ıssızdır çiçek

Güneş değmez yaprağına

Ne tanıdık bir ses

Ne sıcak bir nefes

Çapkın bir rüzgâr  

Aklını çelmiş yaprağının

Bir kökü var avunmalık

O da zaten toprağa âşık

Bahar geçmiştir

Mahzundur artık çiçek

Eğer boynunu iç çekerek

Ve gözü toprağa ilişir

Ölmek üzeredir çiçek

Ağlamaz, üzülmez bile

Yapmacıktır kayıtsız oluşu

kaldı ki küstüm çiçeğidir adı.

LAVINIA

Sana gitme demeyeceğim Üşüyorsun ceketimi al. Günün en güzel saatleri bunlar, Yanımda kal. Sana gitme demeyeceğim. Gene de sen bilirsin. Yalan istiyorsan yalanlar söyleyeyim. İncinirsin. Sana gitme demeyeceğim, Ama gitme, Lavinia. Adını gizleyeceğim Sen de bilme, Lavinia. Özdemir ASAF

Postal

Zamanın sırtında bir gece

Sokaklarda bir çift postal
Aşkı yeniden yazıyor ince ince

Ürküyor Ankara, korkuyor,

Bilmediği her şeyden korktuğu gibi

Ve sokaklara çıkıyor

Sesinin yabancısı her kişi

Perdeler aralanıyor bir bir

Göz süzüyor yabancısına şehrin ışıkları

Yediğim küfürler cabası

 Sen bilmezsin bunları

Bir uyku almıştır çoktan seni

Ankara’yı da çamur gibi bir yağmur

Bir çift postal batıyor çamura,

Debelendikçe daha da batıyor

Ve mezar oluyor sokaklar aşka

En baştan,ve daha başlamadan

Ve gün olur, 

Uyanırsın Yağmursuz günlere…

Birdenbire

Her şey birdenbire oldu.
Birdenbire vurdu gün ışığı yere;
Gökyüzü birdenbire oldu;
Mavi birdenbire.
Her şey birdenbire oldu;
Birdenbire tütmeye başladı duman topraktan;
Filiz birdenbire oldu, tomurcuk birdenbire.
Yemiş birdenbire oldu.

Birdenbire,
Birdenbire;
Her şey birdenbire oldu.
Kız birdenbire, oğlan birdenbire;
Yollar, kırlar, kediler, insanlar...
Aşk birdenbire oldu,
Sevinç birdenbire.