Redif

Ben yedi güzele aşıktım, hepsi de sendin

O sevdalara adanmış gecelerin sonuna rediftin sanki 

Kirpiğimin ucunda akıp giden

Nil’in vadisinde aktığı gibi

Mecnun’un çölünde yandığı vakit

Askerden Yeni Döndü Kadim

Kimi şehirler sadece vardırlar, orda çok uzakta bir yerde, kilometrelerce değil belki, gönüllerce uzakta. Bazıları ise çok önemli yerler edinir hayatınızda.

Ankara’da ne kadar dirensem de, arsız bir çocuk gibi paçamda eteğimde. Yine gittim bu şehre. Mezuniyet törenimden tam beş ay sonra vatani görevimi yapmak üzere. Askerliğimi hiç bilmediğim bir şehirde yapmaktansa senelerce yaşadığım Ankara’da yapacak olmam ailemi sevindirmişti, hatta babam rekat rekat şükür namazları da kılmıştı yerlerin açıklandığı o gece. Ben en çok aylardır görmediğim arkadaşlarımı göreceğimden memnundum. Yoksa farklı bir şehri tatmak da güzel olurdu ya Ankara musade etmemişti, yine yapmıştı arsızlığını...

Öyle ya da böyle Ankara’da Mamak’da askerdim. Bu yazıyı da kaleme alış sebebim askerliğimden bahsetmekti zaten ya da askerlik olduğunu zannettiğim şeyden, fakat vazgeçtim. Bir kalemde yazdıklarımı bir kalemde sildim. Bir anlamı yoktu anımsamanın. Üstelik bu blogda durduğu süre de hep hatırlayacaktım.Diyeceksiniz ki bu kadar kötü müydü.Belki öyle belki değil. Önemli olan bitmesi. Yoksa askerin tek ulvi görevi safak saymak olmazdı.Ben de saymayacaktım ama sayar buldum kendimi bir gün. Sayılacak tüm şafaklar bittiğindeyse davulla zurnayla gittiğim askerlikten, yılgın, bezgin, hasta, gergin, kilo vermiş, esmerleşmiş, birazda gençliğe inancını yitirmiş, Türkiye'nin geleceğinden ümidini kesmiş bir şekilde döndüm.Allah vere de bir savaş çıkmaya dedirtti bu askerlik bana.

Salt kötü değildi elbet, silah arkadaşlarım-İsmail ve Mustafa çavuşlar bilhassa-,onlarla ettiğimiz hoş sohbetler, Mamak'a doğru yaktığımız türküler yanıma kar kalanlardır. Bunlar da yeter artar. Ha bir de foto-film çavuşu olduğumdan zaten mevcut olan fotografçılık ve photoshop bilgisine birazını daha ekledim.Başlarda emir üzerine olsa da sonraları kendi zaafım yahut irademle merak saldığım kuş gözlemciliğine askerde başladım.Bir süre fotoğraf makinesine dokunmak istemesem de bir tarlakuşunun peşine düşeceğime eminim.

Bir de fotoğraf eklemeli bu yazının sonunda;

 

 

Cuore Sacro (kutsal yürek)

''Hepimizin iki kalbi olduğuna inanırdı,kalplerimizden birinin diğerini kararttığını söylerdi ama eğer bir an gizli kalbimizin ışığını görebilsek,onun kutsal bir kalp olduğunu anlarız.''

''Sessizce bakan biri nedir?İyi biri olduğunu sanan suç ortağı''

Yollarda

Bir su birikintisiyim bu şehrin

Bulanığım

Belki ilk bakışta tepeden tırnağa çamur

En büyük hatamdır,

Denizlere özenirim

Mavisinde gözlerini bıraktığın

Oysa sığ sayılırım yatağıma uzandığımda

Ümitliyim

Yağmurlar içime içime yağarken

Bir gün kazara üzerine sıçrayacağımdan

Aşk bu!

Yollarda..

Sakin durmaz bir türlü.

Ve tüm kazalar aşk sayılır bu şehirde

Bir yarım sen de kaybolur

Bir yarım yollarda.

Taş

Bir taş edindim kendime
Ayrı düşmüş tapınaklarından
Tanrıçasından...
Ey kalbim
Taşı bakalım şimdi bu taşı
Acısa da avuç içlerinin nasırı

Hüseyingazi Dağı

Garip bir adam oldum çıktım ben
Rüzgarla konuşur oldum örneğin
Şaşırmış kuşları ısmarladım memleketimden
Gecikmiş mayısları
‘Olmadı sen git buralardan’ diyordu ya, gidemezdim
Güzel bir su başı buldum kendime Hüseyingazi dağı’nda

Mamak'ta Her Ev

1

Mamak’ta sanki her ev

Tırmanırken Hüseyin Gazi Dağı’na

Kurşuni bir duman altında ezilmiş te

Olduğu yere yüzüstü yığılıvermiş

Bir mahzun adamdır

Görmek mümkün olmasa da beyaz mintanını

Siyah ceketinin altında saklı durur umutları

2
Mamak'ta sanki her ev
Gece gündüz yanan kirli sarı ampullerin altında
Kötü desenli çekyatlarına yığılıp kalmış
Tombul bacaklarını örten eteğinin
Orospuluklarını örtmeye yetmediği
Bir kadın gibidir
Kapkara bir yalanla doldurur da içini
O yalana aşk demek için yaşar gibi

Askere Gitti Gelcek

Kuvveti	Kara Kuvvetleri Komutanlığı
Sınıfı	MUHABERE
Statüsü	Kısa Dönem Er
Branşı	-
İlk Katılışını Yapacağı Sınıf Okulu / Eğitim Merkezi	MEBS Okl. ve EM K.lığı MAMAK ANKARA
İlk Katılışını Yapacağı Tarih	12.12.2011
Temel Eğitimini Müteakip Katılış Yapacağı Esas Birliği/Görev Yeri	4'üncü Kor. Mu. Bl. K.lığı MAMAK ANKARA

Mavi Gök Orda mı?

mavi gök orda mi
bakıyorsun kuşlar
hazır
sokak lambaları yanık unutulmuş
bir kadıköy vapuru hınca hınç insan
çok geçmeyecek
martılar beyhude turlar atacak
kıyılar lağım konserve kutuları
mısır koçanları

sevgi aranabilir yine
korkusuzca say koskoca kederlerini
bir kuyu bulunabilir

aklımdan çıkmıyorsun
sen hala dizüstü
bunca anıyı besleyerek
sokaklarda avaz avaz konuşarak kendi kendinle
mektupları öpebilirsin kırmızı dudaklarınla
görür gibi olarak açıp baktığımı
bense şöyle diyorum:
buradan bir acı kanamış boyuna

kuşlar hazır
öncü havalanmak üzre
şehri gelen bir mevsime bırakıyorlar
o vapur hala hınca hınç
kimbilir herbiri hangi dünyaya sağır
çok geçmez aradan

kadınlar kapı önlerinde
ellerinde meşalelerle
aydınlatırlar gelip geçen erkek suratları
yorgun bir sarıyla ben de
geçeceğim önlerinden

aklımdan çıkmıyorsun dedim
başka türlüsünü yorgunum anlatmaya
telefonlar yan hücrede çalışıyor
bense kurşunî bir dere
ağaçlar hayvanlar bile kaygılı
onu bir mersedesten indirdi kalçasına kadar açılarak
yapayaşlı bir rum kadın
herşeyde yanıp sönen bir kıyamet algısı
haydi koşayım diyorum belki dağılır
koşuyorum
sancağımda kendi rüzgarımla ölgün kıpırtılar
hayır daha sevgili daha sevimli değil
ne başka bir gün ne başka bir zaman

çok geçmeyecek aradan
şöyle diyeceğim:
bulutlar açmadı
mavi gök orda mı"

Kalanlar

Göğsümü yalayan gül alevinden
Silinmez izler kalır.
Gökte bulutla oynayan çocuk
Öksesine yıldız çakan melek kalır.
Akşam üstüler ki çöker kıyıya
Toplanmış halatlar yığılmış zincirler kalır.
Yapraklar dağılırken saçlarından
Denize atılmış çelenk kalır.
Duvarda gölgeler öyle ıpıssız
Hücremde kırılmış ekmek
Ve bir kuru ağaç kalır.
Uçsuz bir dinleyişle dinle
Üstlen çöllerdeki rahmeti
Ey gürleyen yalnızlığımız
Yolumuzu gözleyen
Toprağa girdiğimiz vakit
Uğultulu derinlikler kalır.
Duy unutuş rüzgârının
Açtığı son kapı benim
Çekilince kalbimin suları
Geriye senden başka ne kalır.

Havf u Reca

Yokluğunda senin

Sanki kunduralar rehin hep

Bir güz mevsimine

Ayaklarım yalındır

Etim yapışır bastığım yere

Paltom hiç olmamış gibi

Ceplerim de

Ellerim üşür

İçim üşür

Yaprak olur düşer yüreğim

Kanatları kırılır

Ufacık rüzgarlarda

Korkarım ölürüm diye de

İhtiyar eylerim

Can havli ile kaçmaktan

Varlığın

Uzakta

Uzakta bir ateştir

Zerdüşt yanım tutar da

Mülteci olurum cehennemine

Sana koşarım uzaklardan

Cennete koşar gibi

İnançla ve iştahla

Havf u reca

Dead Poets Society

   

” Hayatın iliğini somurmak demek (carpe diem) kemiği boğazına kaçırmak demek değildir. Akıllı insan ne zaman duracağını ne zaman adım atacağını bilmelidir.”

''Kim ne derse desin, sözcükler ve düşünceler dünyayı değiştirebilir.''

“Bu dünyanın kölesi değil efendisi olmaya geldim.”

Keating: Bay Pitts, neredesiniz? Kitabını sayfa 542′ye aç. Şiirin ilk dörtlüğünü oku.
Pitts: Vaktini İyi Değerlendiren Bakireler mi?
Keating: Evet, o şiir. Size uygun değil mi?
Pitts: “Henüz vaktin varken tomurcukları topla.
Zaman hala uçup gidiyor.
Ve bugün gülümseyen bu çiçek,
yarın ölüyor olabilir.”
Keating: Sağ olun, Bay Pitts.
“Henüz vakit varken tomurcukları topla.” Bu duygunun Latince ifadesi, Carpe Diem. Ne demek olduğunu bilen var mı?
Meeks: Yaşadığın günü kavra.

''Aptalca hayaller peşinde koşmayan bir kalp gösterin, ben de size mutlu bir insan göstereyim''

Keating: Yaşadığın günü kavra!
Henüz vakit varken tomurcukları topla. Yazar bunu neden yazmış?
Öğrenci: Acelesi var.
Keating:Bilemediniz. Ama önemli olan yarışmaktı. Çünkü hepimiz solucan yemi olacağız, arkadaşlar! Buna ister inanın, ister inanmayın, her birimiz bir gün nefes almayı kesecek ve öleceğiz. Şimdi öne doğru bir adım atın. Ve geçmişten gelen bu yüzleri biraz inceleyin. Onlara daha önce ciddi olarak bakmadınız. Sizden pek farklı değiller. Aynı saç modeli. Tıpkı sizler gibi hormonlara sahipler. Sizler gibi yenilmez hissediyorlar! Dünya onlar için bir istiridye. Çok büyük şeyler başaracaklarına inanıyorlar. Sizler gibi gözleri umutla dolu. Peki yapabileceklerini yapmak için yaşamaya acaba çok geç mi başladılar? Çünkü bu oğlanlar artık çiçeklere gübre oldu. Ama eğer dikkatle dinlerseniz size fısıldadıklarını duyarsınız. Yaklaşın. Dinleyin! Duyuyor musunuz? Carpe… Carpe… Carpe Diem… Yaşadığınız günü kavrayın, çocuklar. Hayatınızı olağandışı yapın!

Neil: Eğer biz gölgeler haddimizi aşmışsak, her şeyin tatlıya bağlandığını düşünün. Aslında bu görüntüler oluşurken, siz kazara burada bulundunuz. Bu zayıf ve garip tema, bir rüyadan başka bir şey olamaz. Baylar, hemen üzülmeyin. Siz affederseniz, her şeyi düzeltiriz. Çünkü ben dürüst Puck’ım. Ve haksız yere şanslıyım. Şimdi ejderin dilini kazıyacak her şeyi tatlıya bağlayacağız. Aksi halde, Puck’a yalancı deyin. O yüzden hepinize iyi geceler. Bana elinizi verin dost olalım. Ve Robin her şeyi tatlıya bağlasın.

Gidiyorum Kalabalık ve Yalnız

Gidiyorum sevgili

Dün kadar bellidir

Yarın kadar yakındır

Yine mi diyeceksin sevgili

Evet yine

Gidiyorum

Sesimi kimselerin bilmediği bir şehre

Ve arkamda

Sarışınlığımdan yoksun

Kopkoyu bir şehir

Selamımdan mahrum

Gülüşünü sakla sevgilim

Düşlerinde sula

Bir de daha çok zamanımız var diye

Yamadığımız şiirleri ellerinde

Geceleri sakla sevgidim

Geceleri gözlerinde

Mesela

Süreceğim ben

Bırakmama izin vermedikleri sakallarımı

Karanlığın bağrına

Hissedeceksin kavuniçi teninde

Gidiyorum sevgili

Hep kalabalık

Hep yalnız

Kalabalıklar içinde hep bir eksik

 

Güneşle Portakallar Arası

Güneşle portakallar arası ne kadardır metre hesabı? Alazlı yatağında uyurken kim uyandırır güneşi? Göksel müzikteki cırcırböceği gibi şarkı söyler mi toprak? Kederin geniş, melankolinin ince olduğu doğru mudur?

Mutlu Aşk Yoktur

İnsan her şeyi elinde tutamaz hiç bir zaman Ne gücünü ne güçsüzlüğünü ne de yüreğini Ve açtım derken kollarını bir haç olur gölgesi Ve sarıldım derken mutluluğuna parçalar o şeyi Hayatı garip ve acı dolu bir ayrılıktır her an Mutlu aşk yoktur Hayatı Bu silahsız askerlere benzer Bir başka kader için giyinip kuşanan Ne yarar var onlara sabah erken kalkmaktan Onlar ki akşamları aylak kararsız insan Söyle bunları Hayatım Ve bunca gözyaşı yeter Mutlu aşk yoktur Güzel aşkım tatlı aşkım kanayan yaram benim İçimde taşırım seni yaralı bir kuş gibi Ve onlar bilmeden izler geçiyorken bizleri Ardımdan tekrarlayıp ördüğüm sözcükleri Ve hemen can verdiler iri gözlerin için Mutlu aşk yoktur Vakit çok geç artık hayatı öğrenmeye Yüreklerimiz birlikte ağlasın sabaha dek En küçük şarkı için nice mutsuzluk gerek Bir ürperişi nice pişmanlıkla ödemek Nice hıçkırık gerek bir gitar ezgisine Mutlu aşk yoktur Bir tek aşk yoktur acıya garketmesin Bir tek aşk yoktur kalpte açmasın yara Bir tek aşk yoktur iz bırakmasın insanda Ve senden daha fazla değil vatan aşkı da Bir tek aşk yok yaşayan gözyaşı dökmeksizin Mutlu aşk yoktur ama Böyledir ikimizin aşkı da