Sen Benim Hiçbir Şeyimsin

Sen benim hiçbir şeyimsin
Yazdıklarımdan çok daha az
Hiç kimse misin bilmem ki nesin
Luzumundan fazla beyaz
Sen benim hiçbir şeyimsin
Varliğin yokluğun anlaşılmaz

Galiba eski liman üzerindesin
Nasıl karanlığıma bir yıldiz olmak
Dudaklarınla cama çizdiğin
En fazla sonbahar otellerinde
Üniversiteli bir kız uykusu bulmak
Yalnızlığı öldüresiye çirkin
Sabaha karşı öldüresiye korkak
Kulağı çabucak telefon zillerinde

Sen benim hiçbir şeyimsin
Hiçbir sevismek yaşamışlığım
Henüz boş bir roman sahifesinde
Hiç kimse misin bilmem ki nesin
Ne çok çığlıkların silemediği
Zaten yok bir tren penceresinde

Sen benim hiçbir şeyimsin
Yabancı bir şarkı gibi yarım
Yağmurlu bir agaç gibi ıslak
Hiç kimse misin bilmem ki nesin
Uykumun arasında çağırdığım
Çocukluk sesinle ağlayarak
Sen benim hiçbir şeyimsin

Srebrenitsa Katliamı

Siyah beyaz artık sevdalinkalar...

Kuytuda Bir Türkü Çingene

 

Seversin terketmeyi

Bir hevesle gittiğin şehirleri

Bilmem hiç soluklandın mı

Biryerinde adressiz yaşamanın

Kaç ülkeden geçtin, sayılmaz saysan

Kaç cadde kaç sokak başı

Kaç dilde anlattın derdini meramını

Sana göre yıldızlar

Farklı görünürdü her şehirden

Ve rüzgarların söylediği türküler

Herşehirde farklı farklı dillerdeydi

Anlamak istemedin öyle olmadığını

Senin ateşin hiç sönmedi

Sabah olsun istemezdin

Elin varmazdı dağıtmaya

Düşlerinin lacivert küllerini

Sen o geçtiğin şehirlerin kadınıydın

O şehirlerde en kuytuların

Tenhada bir ağıttan doğurdu belki anan seni

Dalgın meşe o an uykusundan uyandı

Belki de hiç doğurmadı

Sen dalgın bir nehir kıyısında bitiverdin

Kendiliğinden sessizce

Sana her çiçekten birer renk hediye

Her renkten bir ömür verildi

Gözyaşların henüz görülmedi

Doğduğu gibi gömüldü

Bir ateş başında güle oynaya

Çocukça Avuntu

 Ahmet Dedem'e...

Ey küstah yerküre

Yenilmedik sana

Yenilmedik dedemle

Saklamıştım bir çekmecede

Ondan kalan takma dişleri

Bir bardak su içinde

Dedemin üzünç kemikleri

Sanki fısıldar bizlere

Mezarının yarım sevincini

Göğe Bakma Durağı

“Falanca durağa şimdi geliriz göğe bakalım

İnecek var deriz otobüs durur ineriz

Bu karanlık böyle iyi afferin Tanrıya

Herkes uyusun iyi oluyor hoşlanıyorum

Hırsızlar polisler açlar toklar uyusun

Herkes uyusun bir seni uyutmam bir de ben uyumam

Herkes yokken biz oluruz biz uyumayalım

Nasıl olsa sarhoşuz nasıl olsa öpüşürüz sokaklarda

Beni bırak göğe bakalım”

 

Gazap Üzümleri ( The Grapes of Wrath)

"Eğer yoksulsan ve ekmeğe muhtaçsan sakın zenginin kapısını çalma, çünkü gönülden vermez; git, yoksulun kapısını çal ki elindeki son ekmeği bölüp gönülden vermek nasıl olurmuş, onu gör..."

Anne: Bir kadın, bir erkekten daha kolay değişebilir. Erkekler, hayatı bölümler halinde görür. Bebek doğarsa veya birisi ölürse bu bir bölümdür. Bir çiftlik sahibi olup, kaybederse, bu bir bölümdür. Ama bir kadın için, her şey bir akıntı gibi devamlıdır. Küçük engeller vardır, ama nehir akmaya devam eder. Bir kadın hayatı böyle görür.
Baba: Olabilir ama zor günler geçirdiğimiz kesin.
Anne: Biliyorum. Bizi güçlü yapan da bu. Zenginler gelirler ve ölürler, sonra çocukları da iyi olmaz, onlar da ölür. Ama biz gelmeye devam ederiz. Bizler yaşayan insanlarız. Bizi ezemezler. Silemezler. Biz sonsuza dek varolacağız. Çünkü biz halkız...

Tom: Belki her şey Casy'nin dediği gibidir. İnsanların kendi ruhu yoktur, sadece hepimiz olan büyük bir ruhun bir parçası vardır herkesin içinde. Eğer öyleyse…
Annesi: Öyleyse ne Tom?
Tom: Öyleyse fark etmez. Karanlıkta her yerde olacağım. Baktığın her köşede. Aç insanlar doysun diye kavga verildiğinde orada olacağım. Ne zaman polis birini dövse, orada olacağım. Sinirlenip bağıran adamlar olunca karşına çıkacağım. Aç çocuklar yemeğin hazır olduğunu duyup güldüklerinde, orada olacağım. Ve insanlar kendi yetiştirdiklerini yiyip, kendi inşa ettikleri evlerde yaşayınca, orada olacağım.

Akşam Sefası

Sabahsız bir geceye

Sevdalı

Akşam sefası

Ve cam kenarları

Camgüzellerine ayrılmış sadece
Olsun

Aldırmaz o az suyuna

Taşlı toprağına

Gözü yaşlı izler sadece

Gün oluncaya

Kaybolan yıldızları

Kimse görmez, solar gider

Yaprakları arasında

Küskün pembe yanakları

Saçma ve Sapan

Gün gelecek

Zalimlerin parmakları karıncalanacak

Ve kuşlar

Yuva kuracak

Sapan çatalına

Yahut namlu ucuna

İşte, tam o zaman

Bir kirazkuşu

Bir gün daha yaşadığına sevinip

Bir önceki gün öttüğünden

Daha güzel ötecek

İşte o zaman

Kırlangıçlara dar gelecek saçak altları

Ve görecekler ki

Leylekler çoktan getirmiş baharı

Çoktan çiçek açmış bile yalıçapkını

Aslında Yağmur da Yorgundur

Çıldırmış olmalı bu yağmur

Bulutlara azmettirdiği sinsilik bir kenara
Herşey apaçık
Korkusuzca
Bir düş gibi düşenler

Tırnaklarını geçirmiş ensesine sokakların

Duyulur ılık bir çığlık

Gördün mü sen hiç kalktığını

 Toprağa düşen bir tabutun

 Öyle yorulmuş artık yağmur
Camlara tutunmaya çalışan damla

Ve damlada su

Paslı saçaklardan düşmüş de gelmiş

Peşinde koşarken huzurun

Nasıl da şiire karıştırmış yorgun ruhunu

İçimden eve almak gelir seni

Nakış nakış günahlar işlemek

Yağmurun altında
Bir sabun gibi erimek mesela

Köpük köpük

Gül, sevin
Penceremdeki yağmur damlası

Ne saklanacak bir kuytu kaldı

Ne de gözlerde uyku

Arz-ı Hal

 

 

“Ben de günahkar kullarındanım Allahım...

Bir "Kulhuvallahi" bilirim dualardan,

Bir de "Yarabbi şükür" demeyi doyunca,

Bir kere oruç tutmam ramazan boyunca,

Ama çekmediğim kalmadı sevdalardan.

Ben de günahkar kullarındanım Allahım!..”

Öyle Bir Hikâye

''... İnsanlar var, sevdiklerini almışlar şu saatte koyunlarına, dalmışlar iki kişilik rüyalarına. Pekâlâ ne yapalım? Ama sen Zeyrek yokuşunda kuyruksuz, tüysüz, uyuz, soğuktan titreyen bir sokak köpeği, ben Panco’nun arkadaşı, başka hiçbir şey değil ... Ne yapalım? Günün birinde dostluklardan, insanlardan ve hayvanlardan ve ağaçlardan ve kuşlardan ve çimenlerden yapılmış vazife hissi ile çarpan yüreklerle dolu bir âlemde yaşayacağımızı düşünelim. Bir ahlakımız olacak ki hiçbir kitap daha yazmadı.''

Köprüdeki Kız

Tür: Dram, Komedi, Romantik

Yapım: 1999, Fransa

Yönetmen: Patrice Leconte

Senaryo: Serge Frydman

Oyuncular: 

Vanessa Paradis,  Daniel Auteuil

"Geleceğimi büyük bir tren istasyonundaki banklı ve damalı bir bekleme salonu gibi görüyorum.
Dışarıdaki kalabalık beni görmeden koşturuyor.
Hepsi bir acele içinde, trene veya taksilere biniyorlar.
Gidecek bir yerleri,görecek birileri var.
Ve ben orada oturuyorum, bekliyorum.

-Neyi bekliyorsun Adele?

Bir şeyler olmasını. "

*

''Kaybetmeyi öğren, yoksa kazanmayı çok ciddiye alırsın''

*

''Sarhoşken söylenen her söz ayıkken düşünülmüştür.''

*

- Onu siz mi kurtardınız?

- Çok karanlıktı kimin kimi kurtardığını söylemek zor.

Çakıl

 

Seni düşünürken
Bir çakıl taşı ısınır içimde
Bir kuş gelir yüreğimin ucuna konar
Bir gelincik açılır ansızın
Bir gelincik sinsi sinsi kanar

Seni düşünürken
Bir erik ağacı tepeden tırnağa donanır
Deliler gibi dönmeğe başlar
Döndükçe yumak yumak çözülür
Çözüldükçe ufalır küçülür
Çekirdeği henüz süt bağlamış
Masmavi bir erik kesilir ağzımda
Dokundukça yanar dudaklarım

Seni düşünürken
Bir çakıl taşı ısınır içimde

Endülüs'te Çingene

Öperken rüzgar esmer sıcak tenini

O söyler kendi müziğini

Bileğinden dirseğine düşerken altın bileziği

Nasıl hulyalara dalmasın endülüs erkeği

Kırmızı perdeler ardında kalır
Çingene düşleri

Üzüm Üzüme Baka Baka Karasevdalıdır

Bir üzüm tanesi

Kanadıkça kızıla değer gölgesi

Yaklaşan hasat vakti
Kara kırmızıya çalar rengi

Aktıkça gözyaşları

Alır götürür buruk tadını

Hani derler ya

Üzüm üzüme baka baka

Kara(sevdalı)dır

İşte bir bağ bozumu

Bıçak dayanınca boğaza

Teninden dökülen şıra

Belki de canıdır