Gideri Olan Şehir, Lüleburgaz

Bu şehri seviyorum. Akşamları kömür kokan havasını, yola taş döşeyen işçilerini, evine dönmekte olan dayılarını ve amcalarını, Annemin ‘ o markete git, oradaki kız çok güzel’  deyip de yolladığını ve her nedense benim de gittiğim o marketi, güzel ve güler yüzlü insanını,   tozkoparan gençliğini, romanını, at arabalarını, güne giden kadınlarını, her günü bayram olan delilerini, ne bileyim çarşısını işte, çarşısında bozasını pasajlarını kendince çapı olan cafe’lerini, oralardaki anılarımı, Edirne bayırını, bayırın hemen üstünde batan güneşini, Avrupalı görünüşünü, Anadolulu hissiyatını, türkülerini, ritmini, ahengini, bir o kadar da dinginliğini, her şeyini işte…  

Ben Biraz da EYLÜL'üm

Ben biraz da eylülüm

Sararmaya yüz tutmuşsa rengim

Her an düşeyazacak gibiyse yaPrağım

Ve biraz da yalnızsam

Ben biraz da eylülüm

Daha başından belliyse kışın geleceği

Bu yüzden her duygum biraz  hüzünse

Dağınıksam, renksiz ve sürükleniyorsam

Ben biraz da eylülüm

Kırgınsam,istemeden kırılıyorsam dalımdan

Ne zaman aynaya baksam

Gözümde bir üzünç akıntısı varsa

Ben biraz da eylülüm

Ben biraz da doğduğum ayın adamıyım

Eylül kadar suskunsam, konuşmak güçse

Ne olur kusuruma bakma…

Ben biraz da eylülüm

Şiir de Bitti...

Yarım paket sigaram var daha, bir de bir deste kibritim. Bakmayın; çok içmem aslında. Arada bir özenirim çok sevdiğim bir şaire. Yazmak gelir o anda içimden, yakarım bir tane. Ama bulamam o şairin sözcüklerini. İçim söyler de, el mahkûm, dilim nasırlı. Dilim acır ne zaman bir şiir düzsem. Kızarım şiirin ta kendisine. Oysa şiir dediğin nedir ki, kahpe bir heves gibi gelip geçici. Küfür de sayılabilir, bir nevi... Biliyorum o şair de sağlam küfür ederdi... Öte yandan kızamıyorum şiire... Nasırdan bihaber pamuk dilimin, efkârımın devrinin hatırı var şimdi. Bir vakitler, gönlümü ne hoş, beni de ne sarhoş eyledi. Rakıyı da kendine meze etmedi mi. Biliyorum, o da sahibini arar durur. Beni ne yapsın. Şehvetli dudaklardan çıkmak vardı ya da onların arasında erimek. Titrek bir kanarya kanadına konmak vardı, göçmek vardı bir dilberden başka bir dilberde... Bıkmış olmalılar ki bir sarhoşu teselli etmekten, sigara paketlerinin üstüne yazılmaktan, gittiler... İyi ki, sözcüklerin tamamını aldı şiir giderken. Bir satırda başka bir kelimenin asla dolduramayacağı boşluklar her zaman hüzünlendirir beni... Bir şiirin yalnızlığı, noksanlığı gibi ve bendeki bu suskunluğun lisanı gibi sözcükler de gitti sessiz sedasız, yitirdim... Bu kadar, şiir de bitti.

Aylak Adam

"Dünyada hepimiz sallantılı, korkuluksuz bir köprüde yürür gibiyiz. Tutunacak bir şey olmadı mı insan yuvarlanır. Tramvaylardaki tutamaklar gibi. Uzanır tutunurlar. Kimi zenginliğine tutunur; kimi müdürlüğüne; kimi işine, sanatına. Çocuklarına tutunanalar vardır. Herkes kendi tutamağının en iyi, en yüksek olduğuna inanır. Gülünçlüğünü fark etmez."

"-Tutamak sorunu. İnsanın bir tutamağı olmalı.
-Anlamadım.
-Tutamak sorunu dedim.Dünyada hepimiz sallantılı,korkuluksuz bir köprüde yürür gibiyiz.Tutunacak bir şey olmadı mı insan yuvarlanır.Tramvaylardaki tutamaklar gibi.Uzanır tutunurlar.Kimi zenginliğine tutunur;kimi müdürlüğüne,kimi işine,sanatına.Çocuklarına tutunanlar vardır.Herkes kendi tutamağının en iyi,en yüksek olduğuna inanır.Gülünçlüğünü fark etmez.Kağızman köylerinden birinde bir çift öküzüne tutunan bir adam tanıdım.Öküzleri besiliydi,pırıl pırıldı.Herkesin, "-Veli ağanın öküzleri gibi öküz yoktur,"demesini isterdi.Daha gülünçleri de vardır.Ben toplumdaki değerlerin ikiyüzlülüğünü,sahteliğini,gülünçlüğünü göreli beri,gülünç olmayan tek tutamağı arıyorum; gerçek sevgiyi! Bir kadın. Birbirimize yeteceğimizi, benimle birlik düşünen, duyan, seven bir kadın!"

"Çağımızda geçmiş yüzyılların bilmediği kısa ömürlü bir yaratık yaşıyor. Sinemadan çıkmış insan. Gördüğü film ona bir şeyler yapmış. Salt çıkarını düşünen kişi değil. İnsanlarla barışık. Ama 5-10 dakikada ölüyor. Sokak sinemadan çıkmayanlarla dolu; asık yüzlü, kayıtsızlıkları, sinsi yürüyüşleriyle onu aralarına alıyorlar, eritiyorlar." 

"Siz anlanamaz, sen anlanır. Bazı kitaplarda sizi seviyorum'u okuyunca gülerim. Sanki siz sevilebilirmiş! Sen sevilir, değil mi?" 

"Belki de insanlar kendi kendilerini düşünmek, hayaller kurmak için yeteri kadar yalnız kalamadıklarından anlayışsız oluyorlardı."

"İnsanlar haksızken daha çok bağırır."

"İki insan ayrılırken birbirlerinde bir şeyler bırakıyorlardı."

"Olanla yetinerek, aramadan, düşünmeden yaşanılsın diye yaratılmış bir dünyada yalnızdı."

‘’Bütün çağların trajedisi bu, Ku-ya-ra; 'Kumda Yatma Rahatlığı' A-da-ko: 'Ağaç dalı kompleksi' Şimdi kumda yattığım için kuyara diyorum. Daha da genişletilebilir. Kuyara, alışılmış tatların sürüp gitmesindeki rahatlıktır. Düşünmeden uyuyuvermek. Biteviye geçen günlerin kolaylığı. Ya adako? Ağaç dalındaki, gövdeden ayrılma eğilimini farkettin mi bilmem? Hep öteye öteye uzar. Gövdenin toprağa kök salmış rahatlığından bir kaçıştır bu. Özgürlüğe susamışlıktır. Buna ben 'ağaç dalı kompleksi' diyorum. Genç hastalığıdır. Kuyara dişidir çoğunlukla. Adako erkek. Pek seyrek cins değiştirdikleri de olur. Ağaç dalı kompleksine tutulmuş kişi tedirgindir. İnsanların ağaç dallarını budayıp gövdeye yaklaştırdıkları gibi, yakınları onun içindeki bu Adako'yu da budarlar. Onu gövdeden ayırmamak için ellerinden geleni yaparlar. Kimi insana ne yapılsa yararı olmaz. Asi daldır o. Ayrılır. Balta işlemez ona.’’

"Temmuz 23'ün yanına yalnız iki kelime yazılmıştı: "Onu seviyorum." Buna da inanmadı. "Yalan! Beni sevseydin o günün 23 Temmuz olduğunu bilmezdin." "

"Gökte bulutlar vardı, su katılmış rakı renginde.."

‘’Bunca lüzumsuz eşya vardı da, neden en gereken, bir sigara küllüğü yoktu. Kadınlar da böyleydi. dünyada gereğinden çok kadın vardı ama, yalnız bir teki yoktu.’’

Keşke, Asla

İki kelimeden ibarettik

Sen benim için keşke’ydin

Ben senin için asla’ydım

Ve ne zaman bir araya gelsek

Her şeyi mahvettik

Anlamsız bir cümle gibi

Sarf ettik aşk denilen şeyi

Biz onun lisanını hiç çözemedik

Bitik

"...birbirine karıştırmadığım çok az hatıram kaldı. bir ânı, bir olayı yahut bir kişiyi hatırladığımda; onun gerçek mi, rüya mı yoksa tamamen kendi uydurduğum bir şey mi olduğunu artık anlayamıyorum. çok rezil şeyler hatırlıyorum. 'yok artık' diyorum, 'ben bunu hayatta yapmam, kesin uydurdum bunu, aslında böyle bir şey hiç yaşanmadı.' sonra 'hayatta yapmam' dediğim ne çok şey yaptığımı hatırlıyorum. sonra onları da uydurmuş yahut rüyada görmüş olabileceğim üzerine sayısız tez üretiyorum. öyle bir noktaya geliyorum ki, en sonunda 'ya doğmamışsam?' diyorum. ya bütün bunları hayâl ediyorsam, ya ben yoksam? çünkü hiçbir şey olamadığımdan o kadar eminim ki. ne sevgili olabildim, ne de evlât, ne uyumlu yaşayabildim, ne de kabuğuma çekilme mertliğini gösterebildim. bunlar yetmezmiş gibi sağdan soldan imrenmeciler fırladı. sanki büyük bir insanmışım, sanki magazin eki ünlüsüymüşüm gibi gelip bana imrendiler. onlara hep böyle bir hayatın çok büyük bir bedeli olduğundan bahsettim, ama buna ben de inanmadım. sadece başımdan gitmelerini istiyordum. onlara hiçbir şey anlatmak istemiyordum. suratlarını görmek bile istemiyordum. kendimden ne kadar nefret ettiğimi bir insana anlatmak istemiyordum. gerçi eskiden istiyordum. bir insanı karşıma alıp "bak!" diye başlayayım, ne kadar iğrenç bir insan olduğumu, kendimi hiç sevemediğimi anlatayım. eskiden böyle isteklerim vardı. bir gün geldi ve bu isteklerin tümü kayboldu. yahut böyle isteklerim hiç olmamış da olabilir, bunların tümünü uydurmuş olabilirim. hatta hâlâ kendimden nefret ettiğimi de hesaba katarsak, aslında şu ânı bile hayal ediyor olabilirim. şu anda ne olduğumdan, nerede olduğumdan, ne yaptığımdan hiç haberim yok. yaşamayı bırakalı çok oldu. şimdi kendi hayatım, milattan önce bir araya sıkışmış ve hakkında çok az şey bilebildiğim, bildiklerimin yarısının da düzmece olduğu bir düğün töreni gibi. hangi kitapta okuduğumu bile hatırlamıyorum..."

alıntıdır...

The Color Of Paradise

''Allah’ı bulana kadar ellerimle her yere dokunacağım ve bulduğumda da, kalbimin bütün sırları dahil, her şeyi anlatacağım.''

Üçüncü Sayfa Haberi

Seni sevişim

Bir trafik kazası gibi oldu

Fark etmeden ve ansızın

Çarptık bedenlerimize

Senin gözlerin kapalıydı

Ben zaten yolumdan çıkmıştım

Sen can çekişiyorsun şimdi

Hala nefes alıyorsun

Kesik kesik

Kendimden haberim yok

Üstüm gazete kaplı

Üçüncü sayfadan öğreniyorum

Bir ölü bir yaralı

Masal

Zararın neresinden sapsam yine zarar oluyor

Soruyorum sana dev gibi yüreğim

Ne cüceler sevdin de boyun mu uzadı sanki

Sevdan masaldı da iyi mi bitti sanki

Sevdiğin bir prenses vardı hani,

Onu öpmeye tenezzül eden bir prensin koynunda şimdi

Kendi geleceğini düze çıkarırken

Yerle bir etmedi mi iskambilden kulelerini

Kasıklarında ezmedi mi aşk denilen şeyi

Dilini en mahrem anılara sürüp de bulamadı mı günahına

Düş ama kalkama emi,kal öyle, hoş da kalma

Ben mutluyum şimdi, huzurluyum

Bir gün bir prenses öpmeye kalkarsa ben de prens olurum

NOT:anasını satayım,düz yazı olacaktı sözde...neyse:(

İyiyim

Ben iyiyim

Gerçekten iyiyim

Yemin ederim

İki gözüm önüme aksın ki

Vallahi bak

Bak ama

Bakmakla da kalma

Gör beni

Ta içimi…

Bugün

—Bugün o gün mü?

—Evet, o gün, her şeyin başlayacağı gün…

—Ne yapalım peki?

—Öylece yürüyelim

—Ne tarafa peki?

—Şu tarafa

—Ver elini…

Ayten Alpman - Sensiz Olmaz

Bildiğim her çiçekten daha güzeldi

Bir gelincik tarlasını kucaklar gibi kucakladım onu

Koklayarak kışın ortasında gelmiş bir baharı

Dans ettik beraber, salındık renkten renge

Güzelliğin tohumu kanıma atılırken

İçimde renk renk çiçekler biterken

Sen uyudun öylece, ben seni izledim bütün gece

Not:-karadut’a

Şükür Yarabbi

Mevsimlerden ilkyaz

Bir kirazın altında iki kişi

Biri masumiyetin bakir kızı

Diğeri bir oğlan, bir bulut hırsızı

Kız esmerlerin alası,

Elinde de kâğıt helvası

Arada bir gülüyor

Oğlansa esmerin aşığı

İçinde bir gülüşün yanığı

Umudu var sadece bulutlara sarmaladığı

Fakirin aşı ya umut

O da umut ediyor, mutlanıyor

Yedikçe yiyesi geliyor

Yutuyor durmadan ama kusmuyor

Bir Garip Veli

Adsız

Ben, bir cesedin kadim yoldaşı

Hiç dokunulmamış bir Cumanın

Hiç gün yüzü görmemiş bir gece vakti

Güneş kadar sevdiğimden ayrıldım

Hüzünlüydü yazılan ne varsa yazgı niyetine

Ve katran damlıyordu gecenin kirpiğinden

Kandilim ürkek yıldızlardı sadece

Sırtımda boylu boyuna uzanmış yine aynı cenaze

Yürüdüm… Dağ, tepe, taş, toprak…

Nereye baksam adsız bir mezar taşı

Her birinin başucunda

Gözyaşıyla beslenmiş,

Toprağın tuzuna çoktan destur vermiş,

Güle öyküneyim derken kan tüküren çiçekler…

Ve dört bir yanım Yakup hüznü

Anladım, tam vaktidir ölünecekse

Birkaç damla yaş düştü önce

Her defasında mil çekiliyormuş gibi gözüme

Yine de yüzümde tanrısal bir gülümseme…

Dedim ki, ne güzel ölüyorum Tanrım

Şimdi ben ölüyüm sere serpe

Şimdi ben ne kadar da ölüyüm

Ne kadar masumum günah yargıçlarına inat

Bir kül zerresi kadar da hafifim

Yorulmuşum bu cenazeyi taşımaktan

Ve adsızdır benim de mezar taşım

Taşta değil, toprakta bir ateştir adım

Ben ateşi canıyla harlayan bir canım