Şiirin Sonuna Bir Ünlem

Leyla

Sana verdiğim çiçekleri bahçelerde buldum

Ellerimi buldum cebimde

Hiç tutmadığın ellerimi

Sen beni hangi ışıksız sokakta bıraktın Leyla

Yüzümde rüzgâr

Rüzgârda boynunu buldum

Bu ne yaman iştir Leyla

Gidemiyorum beni bıraktığın yoksulluktan

Korkuyorum

Ayaklarımın altından boşalan topraktan

Kendimi oracıkta gömmekten

Kendimi iyi bilirdim bilmesine de

Korkuyorum işte Leyla

Nicedir halim bu

GULE

Onu gördüğümde ‘’kader’’ demiştim içimden. Üzerinde yazlık bir hırka ve tek parça bir elbise vardı. Bir kitap okuyordu, ’'umutsuzluğun son kalesi’’. Yüzünü kaldırdığında göz göze geldik. Ona baktığımı fark edince, gülümsedi. Duvarlarını yıkmıştım, bu benim beylikdüzü-zincirlikuyu hattında kazandığım ilk zaferdi. Zafer de denmez; Zincirlikuyularda merdivensiz kalmıştım.

Güle güle güzel kadın...

Unufak Ateş

Arasında bir alev öğünür durur

Döndükçe kalplerimiz

Tuttukça ellerin

Sevgili

Tut ellerimi

Buğdayın aşkına

Yanmak isterim

Un ufak olmak ve savrulmak sonra

Sevgili

Gönlümde iki taş şimdi…

Ney'leri Anlatan Kamışları

Ayaklarıyla dünyayı çizen bir kamıştan dinlesem dünyayı

Parmak uçlarıyla vurgusunu

Vardığını

Ve varacaklarını

Eskimeyen bir kentte

Köklerinin değdiği suya boynunu eğip fısıldadıklarını

Göğsünde açtığı nisan ayını

Büyük denizlerin hiç susmayan dilini

Ey dumanlı dağların karalı turnaları

Sizi unutmak olur mu?

Yârin kokusunu getirdiğiniz iğde dallarını unutmak olur mu?

Sokakları taştan sokakta

Ayakları takılıp dökülen gülüşleri

Çocukları işte!

Özellikle O kadınların bir ateşin başında üç gün üç gece doğurduklarını

Kadınları

Ve aşklarını

Sonra kulaklarına fısıldadığın alınyazılarını

Parçalayan rüzgârı

Kırılan ney’leri

Ve anlatan kamışları…

‘İşte bu beni anlar!’

“Bütün çekingenliklerim yok olmuştu. Bu kadının karşısında her şeyimi ortaya dökmek, bütün iyi ve fena, kuvvetli ve zayıf taraflarımla, en küçük bir noktayı bile saklamadan, çırçıplak ruhumu onun önüne sermek için sabırsızlanıyordum. Ona söyleyecek ne kadar çok şeylerim vardı… Bunların, bütün ömrümce konuşsam bitmeyeceğini sanıyordum. Çünkü bütün ömrümce susmuş, zihnimden geçen her şey için: ‘Bu beni anlamaz!’ demişsem, bu sefer bu kadın için, gene hiçbir esasa dayanmadan, fakat o yanılmaz ilk hisse tabi olarak: ‘İşte bu beni anlar!’ diyordum..."

yanılmışım...

Ağlamaklı ve AÇ

Aksaray'da bu gece
Akordeon sesleri boş sokakları doldururken
Kim doldurabilir ki?
Attığın her adımda arkanda bıraktığın boşluğu 

Belki bir caz şarkıcısı?

Bıraktığın noktada

Elinde sigarasıyla bir satır başı duran

Bana belki ağlamayı da öğretirdi

Sonra ağlatmayı elbette
-ki bu daha çok işime gelirdi-

Gözünün içine bakıp o anda uydurduğum bir şiiri okurdum sonra

Bilirdi...

Bir kadeh votka ile bir şiirin arasındaki apaçık çelişkiyi
Bilirdi ama yine de dinlerdi beni

Uzandığı el ağlamaklı bir hikaye anlatırdı
Ağlamaklı ve Susamış

Diye...

rüyaların güzel olsun diye başını okşayacağım...

Uzak

“Günler aydın, ayaklar manisa,” demişti yine gülerek. Öpmüştü boynumdan, koklamıştı beni.
Hiçbir mana veremediğim bu sözün, neden sonra kulağıma her çalınışında beni aynı kertede mutlandırdığını, annemden uzak sabahlarda anladım...

Roman Okudum, Seni Düşündüm

 " bende tarçın sende ıhlamur kokusu yürürüz başkentin sokaklarında''

''Ah şu yalnızlık,
Kemik gibi,
Ne yana dönsen batar''

Sakıncasız

"bir kuş tüyüne değip de berelenmeden
bir güz yelinde örselenmeden hiç
çayırın acı yeşillerine uğramaksızın
hırpalanmadan gün ışığında
papatya kokularıyla ırgalanmadan
sen yine orda mısın demeden
sen hala
sen hala gel demeden
geliyorum ben sana."

Kasaba Sıkıntısı

"Öyle güzelsin ki kuş koysunlar yoluna" N.Marmara

 

 

Kuşlar nereden geçer?

 

Uzun bir öğleden sonra

Kasaba kaybetmişken gölgesini

Kuşların ayak izlerini takip etsem de bulsam izini

 

Ama yok!

Kuşların suçu yok da

Yeni yeni gökler mi yaratmışlar

Kara lastikli çocuklar sarışın uykulardayken

 

Sen hangi maviye aldandın?

Çağırıldın da mı gittin?

Dönecek misin elbette?

 

Eskiden kuşların hangi dala konacağını bilirdi çocuklar

Ben de bilirdim

Ama bilmem ki hala çocuk mu bu kasaba

 

Hoşbuldum

Uzanıp alırken ceketimi

Bilmez neleri neleri sıyırır omuzumdan

Güzel günlere ve bahara

Hoş geldin! der umutla

Sesi sanki akşam üstünde bir dutluk

Gözleri yana yakıla bir lisan

Bu iki odalı ev

İkimiz için de gönüllü bir tutukluluk

Ve elbette...

Hoş bulduk!

Mutfakta Biri mi Var?

Ölmek üzere olan bir adamın yere düştüğünde dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme ile bulutları izlemesi gibiydi onu mutfakta domates doğrarken fark ettiğimdeki bakışım. Alıp elini öpmek istedim; bulutlara değmek… Sonra kendimi fark ettirmeden salona geçtim. Kanımın çekildiğini hissettim bir an. O tebessüm tamamen kaybolmuştu kendimi kanepeye atarken. Bir süre sessizce ölümün ve aşkın çok farklı şeyler olmadığını düşündüm. Ortak bir sonla biten iki olgu… sonra korktum; nitekim domatesler de kan kırmızıydı…

Tabakları almak için tekrar mutfağa döndüm.

Hoşlandığım Kadınlar

''Ne yapsam neye benzetsem;
Bu mahzun halimi.
Aşıklık değil benimkisi,
Yolculuk değil,
Neyi duysam hüzünlenirim,...
En ufak şeyi, rüzgarı bile.
Kimseye benzemez gülmem konuşmam,
Kimseye benzemez hoşlandığım kadınlar,
O kadınlarki rüzgara verip saçlarını,
Resimlerde yaşayan,
Şiirlerde yaşayan..''