The Lobster

Film baştan sona çarpıcı, etkileyici ve sıradışı.Kara mizahı seven herkese önerilir. Colin Farrel'ın donuk, ifadesiz bakışları kara mizahı desteklemiş fakat Rachel Weısz' in anlamlı bakışları bu anlamda filmin doğasına ters düşse de filmin ortasında cort diye ekranda çıkınca ne yalan diyeyim yerimde duramadım.

Filmin konusu ise bireyin dispotik bir toplumda bireysel olarak yaşayan, neredeyse bekarlığın haricinde herşeyin yasak olduğu baskıcı ve kuralcı bir ormanda yaşayan grup ile bekar insanların toplum tarafından dışlandığı, sorgulandığı ve bekarlığın bir hastalık gibi görüldüğü ve bu hastalığın tedavisi için yalnız insanların  eşini bulmaküzere senataryumu andıran bir otele yerleştirildiği  ve başarısız olunursa baştan kendilerinin tercih ettikleri bir hayvana dönüştürülüp ormana salındıkları grup arasında kalışlarıdır. Her iki grubun da kendine özgü faşist,baskıcı kuralları vardır ve film boyunca oyuncuların gülmemeleri ve memnuniyetsizleri bu anlamda yerindedir.

Otel dünyasındaki insanların eş bulmak ve sonunda bir hayvana dönüşmemek adına oynadıkları oyunlar,Hhatta kendilerine verdikleri zararlar hüzünlü bir şekilde anlatılmıştır. Herkes çift olmak ve toplumda yer edinebilmek için oyunu kuralına göre oynamaktadır.Orman hayatında ise neredeyse insani olan tüm davranışlar yasaktır ve burda insanın kendine  yer edinmesi  için de neredeyse insan olduğunu unutması gerekir.

Sonu ise belirsiz olsa da, düşündürücü.

- insanın hissetmediği hâlde hissediyor gibi davranması, hissettiği hâlde hissetmiyor gibi davranmasından daha zor.

Umudunu Katbetme

Mahallenin Saksağanı

Pencereye çıktım sigara içmek için. Karşımda İstanbul boylu boyunca uzanıyordu sarı ışıklarıyla. Gözüm ağaçtaki o yalnız saksağana takıldı. Bir yuvası yoktu, bir dalın üzerine tünemiş öylece duruyordu. O da İstanbul'u seyrediyordu belki ve sigara içmeye henüz başlamamıştı. 'Acaba saksağanların yuvası olmaz mıydı?' diye düşündüm.  Sonra İstanbul'u yakmaktan korktum- Çünkü ben ne zaman sigara içsem bundan korkarım- İçeri geçtim, aynaya baktım ve baktığım yerde o saksağanı gördüm.

Küçük Prens

Yıllar önce kapağının altında 'Öylesine bir çiçekten' yazan bir notla hediye edilmişti kitabı. O zamanlar ne aradığımı bilmiyordum ve onu diğer çiçeklerden daha özel  ve önemli yapacak vakti ayırmamıştım ona. Onu sulamadım ve onu camdan bir korunakla korumadım. Önüne bir perde gererek rüzgarın onu üşütmesini engellemedim. Tırtılları onun için öldürmedim. Onun şikayetlerini ve övünmelerini dinlemedim. Suskunluklarına katlanmadım.En başta onu o gezegende öylece bırakmıştım.

Ama kitapta söyle diyordu:''Kendini yargılamak başkalarını yargılamaktan daha güçtür. Kendini yargılamayı başarabilirsen gerçek bir bilgesin demektir''. Oluyordum zamanla ve ''kelebeklerle tanışmak istiyorsam, bir iki tırtıla katlanmayı öğrenmek zorundaydım''

Şimdiler de filmini de çekmişler:

''Senin gezegenindeki insanlar'' dedi Küçük Prens.''Tek bir bahçeye beş bin gül dikiyorlar ama yinede aradıklarını bulamıyorlar...''''Evet bulamıyorlar '' diye yanıtladım onu.''Halbuki,aradıkları tek bir gülde ya da bir yudum suda olabilir.''''Haklısın'' dedim.Bunun üzerine küçük prens şöyle dedi:''Ama gözler gerçeği görmez ki.Yüreğiyle aramalı insan.''

Diyorum

Ne güzel yolculuk bu

Nefesin dolaşırken yüzümde

Yüzüne bir ateş vurmuş sanki

Alnında bir ter damlası

Ve ellerin ellerimde

Ezber geçer gibi tüm aşkları

Ahh, farkında değilsin

Elimi bırakırsan nasıl da dağılacağım

Gülümseyip  mırıldanıyorsun bana bakıp

Boş ver

Bir gören olsun

Biri laf etsin

Dünya alem duysun

Bir Öyküye Başlar Gibi

Onu gördüm yağmurda koşarken. Bir kuşkanadının üstünde gibiydi. Ağladığını varsaydım ve topladım ardından gözyaşlarını, acılarını. Yaralarıma yara ekledim. Asılı unutulmuş çamaşırlarla birlikte ağırlaştım.İlk bulduğu apartmanın girişine sığındı. Saçlarını önünde toplayıp, nemini almak ister gibi burktu.O an haykırsam deli diyeceklerdi, biliyordum Ben dudağımı ısırdım, o kendi dudağı kanamış gibi yüzünü buruşturdu. Cevabı yoktu bunun, cevabı olmayan bilmeceler gibi.

Bir Delinin Haykırışı

Deli bir adam size… Kendinizden utanmanızı söylüyorsa… Ne biçim bir dünyadır burası…

Aktar

Ben ki aşkların aktarıyım

Bir bahar günü düşmüşüm yollara

Yürümekten bitap düşmüşüm

Ölmüşüm

Kalmışım

Umurumda mı?

Yolunda kaybolmak istiyor insan

Hem dünyanın tüm kokusu seninkinden güzel mi ki?

Kimi gül dökersin ardına

Kimi tarçın

Kimi biberiye

Bugün Yağmur

sağanak bu;

 

''bugün yağmur bir kadın saçıdır yeryüzüne dökülen
upuzun, ince ince, karanlık, kokulu
sen ki aşkta aldatıldın
yüreğin taş parçası
dinle, yağmuru dinle, teselli bul türküsünden
her şey olur
her şey büyür
her şey geçer
hayat kalır''

 

Hajde Bolan

Bir rüyanın peşine düşmüş gibi çıkmışsın evinden

 

Vardar’ın kıyısında bulmuşsun kendini

Eteğin suya değmiş, bahar gelmiş

Papatya üstüne papatya koymuşsun

Takmışsın saçına

 

Tüm dileklerimi bir tebessümüne taktığım

Dudakların Rumeli’de bir dilek ağacı gibi kırmızı

Gülümse bana…

Kaçış

Ağzında ıslak sigarası,

Bir adam geçti sokaktan

O adam ki ölmeyi beklerken ‘yürüyeyim’ bari demişti

Aklından bir satır geçiyordu;

‘’yürümenin dışında bütün eylemlerin adı kaçıştır’’

Sonra bir gün…

Sonrasını bilmek istemezsiniz

Sanı

Bu gece yine

Yağmur yağmadı ama

İşte bu sardunya varsa bir köşe de

İşte bu yalnızlık varsa yine bende

İşte yine bu gece de uykusuz kaldık demektir

Yarın Pazartesi mi?

Turgut Uyar’ın Büyük Saat’inden başka saat yok salonda

Yoksa…

Kalbimde bir oyuktur zaman

Zaman…

Soldu diye kopardığım sardunya yapraklarıdır.

Çatıların üstünde insafsızca öten martıdır

Zaman yoksa mekân da mı yok?

Biz bu gece seninle oldukça bir yerlerdeyiz mesela

Güller içinde, Üsküdar’da bir çay bahçesindeyiz

Metrobüs hattının son durağındayız

Bir yunan lokantasındayız mesela

Rakı beklerken şarap gelmiş önümüze

Yanıldığımız bu olsun

Hiç ölmeyeceğimizi düşündüğümüz gibi

İçimizde bir Trakya bulanması

Titrek ellerin bana kekik toplamış

Alıp burnuma götürüyorum

Üşümüşler

Bu yüzden anlattım sana

Kızgın taşların üstündeki tepeli toygarları

Şimdi Pazar gelip geçmiş olabilir

Kuşlar uçup gitmiş de olabilir

Ama aşk?

O durur

''Ve seninle biz iyi ki
Sevmelerin ustasıyız, güzel şaşkınlıkların
Önce yüreklerimizi alıştırmışız buna, sonra kafalarımızı
Ki bu yüzden içimiz hiçbir zaman yoksul değil
Yoksul olmadı.''

Kara Kitap vs Koku

Kibritçi Kadın

Olanları bir an düşündü genç adam. Gerçeklesen çok değişik bir simya olayı olmalıydı. Cisimlerin ateşle temas ettiklerinde nasıl şekil değişikliğine uğradığını biliyordu. Gerçekleşen buydu tam olarak. Acaba her insanın içinde bir miktar fosfor var mıydı doğuştan. Ya da bir kibrit çöpü kendi başımıza yakamadığımız. Aldığımız nefesle değil de ancak sevgilinin nefesiyle yanan, sesiyle ya da bir dokunuşuyla.

Değişiyordu kadın. Çıkan dumanın isiyle zehirleniyordu. Ve ağlamak zehirlenmenin ilk belirtisidir.